Bir gül varmış.Bir de gün. Sanılanın aksine, Gülmüş önce gelen! Ve manaymış o tümden.Tomurcuğu, goncası, şüküftesi,Konuşurmuş insanlarla.Hayatın bin bir gizi,Bende, içimde dermiş.Dikenlerim batsa, acıtıp, kanatsa da, Kat kat katlarım ben sevgiyi! Büyütürüm, çoğaltırım,Pürüzsüz yapar, öyle dağıtırım! Gül bunları yapa dursun, Gün çıkmış ortaya! Görürgörmez Kıskanmış Gülü! O da manaya talip olmuş. Fakat çok farklıymış varlığı. Benzemiyormuş hiç güle.Ne yapsaymış?Manayı o nasıl içine alsaymış? Yokmuş ki yaprakları! Yapraklar yoksa,Tomurcuk, gonca ve şüküfte de yokmuş.Onlar olmadan, Sevgi olur muymuş? Katlanır mı...
